17-11-11Hallo opa’s…..
….is de kreet waarmee wij op het schoolplein van basisschool de Vossenburcht worden verwelkomt. Wij, dat zijn Albert Romkes, Jogchem Walstra en Guus Fazzi. We. zijn zwaar beladen met tassen en zakken met ballen en inderdaad de kinderen hebben gelijk: ook een tas met ruim honderd jaar ervaring in het geven van voetbal trainingen.
En naar dat laatste was de KNVB op zoek.
Elders op deze site staan een paar artikelen over de doelstelling van dit project. Het is dus overbodig om dat nu nog eens te belichten. Vandaar dat ik maar op een eigenwijze een impressie van dit drie weken durende spektakel geef.
Naast de Vossenburcht worden ook de scholen Sint Paulus.”t Palet, J.W. Friso, SPS en de Pionier dagelijks bezocht. Angelien Leemburg, Ronald de Vries en Jouke Brander zijn daar meestal aanwezig als de jongere uitgave van “de opa’s.”
De Vossenburcht is nog een heerlijke karakteristieke “lagere school” zoals vroeger. Ik bedoel dan het gebouw en niet de onderwijs methode. Daar wordt vanuit den Haag wel op toe gekeken. Toch is het jammer dat de gymlokalen niet optimaal gebruikt mogen worden aangezien niet iedere leerkracht een aantekening heeft om een gymles te geven. Waar praten we over.
Met veel geschreeuw en gekrijs vliegen een dertigtal kinderen uit groep vijf de zaal binnen om maar gelijk alle aanwezige ballen een trap te geven. De oudste opa, Albert heeft de zaak echter onmiddellijk onder controle. Muisstil, nou ja muistil zitten ze naast elkaar op de banken en luisteren naar zijn wijze woorden. Zoiets heet natuurlijk overwicht hetgeen ook in de daarop volgende weken van zich doet blijken. Jogchem en Guus daar in tegen worden niet altijd serieus genomen. Hoewel op 11 november, de dag van Sint Maarten, Jogchem de kinderen vertelt dat Guus vlak bij de school woont en zijn huis vol met snoep heeft. Maar hij geeft het adres van zijn schoonmoeder op. Later blijkt dat de bewoonster van dat pand de komende jaren geen lampion meer kan zien en nu nog steeds tussen zes en zeven niet de voordeur durft open te doen.
De trainingen zijn gevarieerd en duren per onderdeel een kwartier. Langer moet ook niet om de aandacht vast te kunnen houden. Het valt op dat over het algemeen de meisjes fanatieker zijn dan de jongens met name tijdens de partijtjes. Van Guus moeten ze dan na afloop elkaar een handje geven. Dat lukt nog net maar zijn voorstel om elkaar een kusje te geven doet de gymzaal bijna ontploffen. Gelukkig is er dan juf Frankena die de boel met een simpele oogopslag weer tot bedaaring brengt.
Zo wie zo hebben wij na drie weken gymlokalen een diepe bewondering voor de leerkrachten gekregen. Zelf rustig en kalm blijven is één van hun wijze lessen en zelf niet meegaan in de euforie, laat staan het vuurtje zelf opstoken. Wijze lessen waar zelfs “de opa”s iets van hebben geleerd. Ook kennen ze nu “de boks”, een hardere uitvoering van de “high five.” Deze wordt na iedere les op de knuisten van “de opa”uitgedeeld. Maar ’s avonds doet een ice pack en een paracetamol wonderen.
We denken dat de doelstelling van de KNVB wel is bereikt. De jeugd op scholen en dan met name de meisjes enthousiast te maken voor het spelletje voetbal en dat op een speelse wijze. MKV’29 is blij maar ook trots dat zij daar een bijdrage aan heeft kunnen leveren. Gezien de alleen maar positieve reacties van de kinderen en de leerkrachten zijn we daar samen echt wel in geslaagd. “De opa” hebben het in ieder geval enorm naar hun zin gehad. Vooral tijdens de lunchpauze in het vispaleis aan de Valeriusstraat waar de aller beste kibbeling uit Leeuwarden en omstreken geserveerd wordt.
Amato