0 - 1Robur 1 - Heren 1
Het is natuurlijk vreemd als je drie scoort in een wedstrijd en toch maar 1-0 wint. Ook is het vreemd dat als je rond de twintig (!) doelpogingen onderneemt, toch maar één keer doel treft. Het was dan ook een vreemde middag bij Robur in Harlingen. Een sterker MKV, een loerend Robur dat hoopte op een goaltje en een matig leidende scheidsrechter die een komisch duo vormde met de grensrechter van Robur, maakten deze zondag tot een onvergetelijke gebeurtenis, die we echter zo snel mogelijk willen vergeten.
Na een mooie overwinning van MKV 2 te hebben bewonderd, had Dick in Harlingen een verassing in petto bij het voorlezen van de opstelling, want hij begon als volgt: Theunis als betrouwbare sluitpost, Armand, Wibo en Frank op de twee spitsen, Patrick, Nech, Said en Danny op het middenveld en Amin vanaf linksvoor die vandaag voorzetten mocht geven op waarschijnlijk de langste voorhoede van Friesland, Andreas (2.00 m) en Douwe (1.94 m) “The Twin Towers”. Andreas werd hiermee verlost van zijn positie achter de aanvallers en functioneerde prima als aanspeelpunt voorin. Rutger moest hierdoor samen met Johnny en Sander op de bank plaatsnemen. Alle drie kwamen in het veld, omdat zowel Armand (Sander) en Patrick (Rutger) geblesseerd van het veld moesten. Nech werd na een uur vervangen door Johnny.
We begonnen uitstekend en Danny stuurde meteen Douwe weg die een poging waagde uit een lastige hoek, maar de keeper redde bekwaam. De toon was gezet en MKV zette Robur meteen vast, zodat ze slechts de lange bal konden spelen. Robur deed vooral in de eerste helft niet onder voor MKV, maar Theunis hoefde zich over het algemeen niet erg in te spannen bij hun doelpogingen. Na een reeks dappere pogingen van beide ploegen, was het Patrick die met goedkeuring van de scheids er vandoor ging aan de linkerkant en hard voorgaf op de inglijdende Wibo, die de bal binnenwerkte. Dat een scheids vervolgens toch besluit om deze goal niet toe te kennen op advies van de grensrechter gaat er natuurlijk wat moeilijk in bij iedereen die MKV een warm hart toedraagt. Nog fraaier werd het toen Amin aflegde op Said, die zijn schuiver via de paal en de keeper in de haak achter de kruising zag belanden, maar ook weer terug in het veld zag stuiteren. Helaas zag de scheids alleen het laatste gedeelte en liepen de gemoederen begrijpelijkerwijs hoog op, maar 0-0 bleef het.
Toen de kruitdampen van de eerste helft waren opgetrokken in de rust, gingen we vol goede moed weer op zoek naar de bevrijdende treffer. Die bleef lang uit, maar dat kwam vooral door het aluminium, een goede keeper en prutswerk. Said nam de hele wedstrijd al het Robur-doel onder vuur, maar zag tot zijn afgrijzen zijn goede spel niet bekroond met een toegekende goal. Hij raakte wel de paal, net als Wibo die zijn kopbal via de onderkant van de lat weer het veld zag in stuiteren. Ook Amin probeerde het meerdere malen net als Douwe die vooral een bekeken voorzet van Danny had moeten binnenschieten. De tijd begon te dringen en MKV kwam een paar keer goed weg, vooral toen goaltjesdief Sander Zeijlmaker alleen voor Theunis te lang treuzelde en ‘Satan’ ons er doorheen sleepte. Dik tien minuten voor het einde viel dan toch de goal toen Danny links het strafschopgebied in dribbelde en bij de verste paal Douwe vond die de bal langs de keeper volleyde.
Dick gooide de tactische deur in het slot en we speelden de wedstrijd professioneel uit. Danny had nog een beste kans op 2-0, maar de keeper redde weer bekwaam. Na de tijd was er vooral opluchting, blijdschap en dagdroomden sommigen al over een kampioenschap. Een beetje voorbarig misschien, maar duidelijk is wel dat de puzzel van de sterkste opstelling langzaam in elkaar valt. Zondag mogen we het weer laten zien, thuis tegen Dronrijp.
Douwe Posthuma