3 - 6Sc Emmeloord 2 - Heren 2
Uw wenkbrauwen zullen wellicht fronsen bij het lezen van dit stuk door ondergetekende signatuur, aangezien deze columnist normaliter in het derde elftal zijn kunsten vertoond. Voor de gelegenheid werd ik echter ingezet in het tweede elftal, dit zal later nader worden verklaard.
Aan de vooravond van het beladen duel tegen Emmeloord was het puzzelen geblazen voor succescoach Peter Petersohn. Alle senioren elftallen van MKV'29 waren dun bezaaid, er werden zelfs junioren ingezet om de teams van voldoende elan te voorzien. Het was goed te vernemen dat alle duels door konden gaan. Zondagmorgen 9.15 uur maakten we met het tweede elftal aanstalten om de verre reis te ondernemen richting Emmeloord.
Aangekomen op sportpark ‘berk en bos' werd duidelijk dat het wedstrijdformulier van MKV enkele verrassende namen bevatte. Keeper Kelvin uit de jeugd wordt bij afwezigheid van Gerard Kramer ingezet in het tweede elftal. Gerard Kramer die op zijn beurt weer bij het eerste elftal onder de deklat staat, dit door de afwezigheid van de geschorste Teunis. Nu deze vicieuze cirkel rond is, aandacht voor het volgende: ook de robuuste Bulgaar Nick reisde mee naar Emmeloord. Nick, een type ‘van dik hout zaagt men planken' konden wij goed gebruiken in de fysieke strijd die ons te wachten stond op het meestal belabberde veld in Emmeloord. De meest opvallende naam die op het wedstrijdformulier prijkte was echter die van Flisijn. Deze persoon, dit seizoen geteisterd door blessures, afwezigheid en ongemakken kwam als een van de grootste verrassingen die Petersohn uit de hoge hoed toverde. De modus operandi die Petersohn en zijn factotum Harm Brattinga voor deze wedstrijd hadden uitgedokterd was dan ook -met in het achterhoofd de afwezigheid van velen en de snelheid voorin- countervoetbal.
Toen het eerste fluitsignaal klonk kwamen we niet goed uit de startblokken, Emmeloord maakte het spel en MKV zakte achteruit en bleef met uitzondering van enkele speldenprikken ongevaarlijk. De tegendoelpunten die we kregen kwamen weliswaar uit persoonlijke fouten, maar het was niet te zeggen dat ze als een donderslag bij heldere hemel kwamen. In rap tempo stond er in de eerste helft 3-0 op het scorebord. Vlak voor rust kreeg Heeger op aangeven van Nauta nog een goede kans om de tweede helft iets aangenamer te maken, maar eerstgenoemde schoot net naast. Over de eerste helft kan ik kort zijn over MKV haar spel: het was vlees noch vis.
In de rust pepte Peppersohn zijn mannen op om er toch wat van te maken, we wilden hier niet worden afgeslacht door deze ploeg. na enkele omzettingen probeerden we het tij te keren.
In de tweede helft was het spelbeeld in eerste instantie hetzelfde en de 4-0 was hier het gevolg van. Na deze goal begon echter een opmerkelijke remonte van MKV. De ploeg begon haar bakens te verzetten en eindelijk wat druk op de ketel te zetten. Hierna volgde een serie mogelijkheden. De 4-1 kwam echter uit een penalty. Leon Klompstra werd onreglementair tegen de grond gewerkt en de scheidsrechter wees -wat enigszins leidde tot verbaasde gezichten- naar de stip. Flisijn -die door zijn verkoudheid licht aangeslagen was- kon dit varkentje wel wassen en streelde de bal op dusdanige manier dat de bal in het net plofte: 4-1. Het geloof kwam terug. Echter een kolossale fout van Marcel de Roo in eigen zestien die hiermee het kind met het badwater weggooide en de 5-1 in leidde. Het team ging echter niet bij de pakken neerzitten en Marcel de Roo herstelde zijn fout enigszins door een assist te geven op Klompstra die met een volley het niet liet bollen. Emmeloord wist vervolgens niet wat hun overkwam en ze werden bij vlagen overrompeld door de aanvalsdrift van MKV. Petersohn had nog wel een ijzer in het vuur en bracht ‘the Bulgarian wonderboy' Nick in. Het duurde niet lang voordat hij zijn stempel op de wedstrijd drukte. Een perfect aangesneden hoekschop door de man met de fluwelen traptechniek Flisijn op het hoofd van Nick betekende de 5-3.
Even waande MKV zich in de situatie dat hier nog wat te halen viel. Een schot op de paal van Nick leverde helaas net geen doelpunt op. Even later was het weer Nick die gevaarlijk was. Na een magnifieke bal van Flisijn die hem over 50 meter de diepte instuurde, ontbeerde Nick net die snelheid die nodig was om nog een persoonlijk succesje te boeken. Hierna volgde nog voldoende kansen om hier een resultaat te boeken. Enkele goede vrije trappen werden echter om zeep geholpen, respectievelijk Edwin Tuinier (bij de buren in de tuin), Ian Verboom (ver in de bomen) en Leander Heeger (heeg over) lieten deze buitenkansjes onbenut.
In het restant van de wedstrijd golfde het spelbeeld op en neer en kregen mensen ook een broertje dood aan het optreden van de leidsman wat op zijn zachtst gezegd wispelturig was te noemen. Na een counter met rendement was het de sterke spits van Emmeloord die er nog 6-3 van wist te maken. Het was een brug te ver om deze stand nog om te kunnen buigen, en het laatste gedeelte was op het steeds slechter wordende veld dan ook om den keizers baard.
Het gevoel dat we in tweede helft bij vlagen superieur aan onze tegenstander waren moeten we vasthouden, de bittere nasmaak uit de eerste helft mag worden weggespoeld en zo hopen we volgende week in eigen huis wel de punten te pakken.
Dennis Flisijn