0 - 7ONB 2 - Heren 2
Velen raadden mij af om een verslag te schrijven van de wedstrijd na het horen en mee maken van de uitslag van MKV 2 haar krachtmeting met ONB. Desalniettemin is er een vaste groep MKV coryfeeën -die mogen worden beschouwd als de vaste volgers van mijn rubrieken- die mij noopten toch enige creativiteit uit mijn pen te laten vloeien. Ik zal terdege trachten toch een uiteenzetting van de perikelen omtrent de wedstrijd te geven, in de hoop de vaste lezers enigszins te vermaken. Onderstaande gebeurtenissen mogen met flinke korrel zout genomen worden.
De gehele concours en voorbereiding stond eigenlijk in het teken van de wet van Murphy; het ging van kwaad tot erger en alles ging mis wat mis kon gaan. Het begin van de dag begon echter wel soeverein: nagenoeg iedereen arriveerde, ondanks de wijzers van de klok die 360 graden vooruit draaiden, op tijd bij de benzinepomp. Ook het zonnetje trad ons weer eens tegemoet, dus de voortekenen waren er op een zeer behaaglijke dag. De reis naar Drachten had echter meer voeten in de aarde dan verwacht, via een omweg kwamen we alsnog in Drachten en bijna aangekomen op het sportpak werden nog even een drietal auto's van ons geflitst door een verdekt opgestelde flitspaal. Dit was de eerste van vele tegenslagen die we kregen te verduren. Voor de wedstrijd kregen we nog een domper te verwerken: Edwin Tuinier mocht niet meedoen omdat zijn pas was verlopen. De verbouwereerde Harm Brattinga had er geen woorden voor. Een ander heikel punt wat de preparatie niet goed deed was het feit dat Leon Klompstra zijn boxen was vergeten waardoor de normaal zo opzwepende muziek ons door de neus werd geboord. Leon probeerde zijn kemel onder het tapijt te schuiven met de volgende zinsnede: ‘Dit slappe geouwehoer is nog veel leuker dan muziek'.
Toen we het hoofdveld betraden bleek het veld, wat op afstand leek op een biljartlaken, meer een door molshopen geteisterd grasveldje. Waar we het op MKnello meestal mogen stellen onder de perfecte omstandigheden met ons kunstgrasveld, komen we bij uitwedstrijden meestal van een koude kermis thuis als we daar diezelfde omstandigheden verwachtten. Na twee keer met dikke cijfers aan de broek te hebben gekregen, probeerde coach Petersohn enige druk van de schouders van zijn protegés te halen: ‘we zijn dit seizoen nog geen een keer weggespeeld'.
Na een rommelig begin en enkele kansen aan beide kanten ging het al snel mis met onze equipe, een aaneenschakeling aan fouten resulteerde in een walk-over en zowel de coaches als de meegereisde supporters moesten met lede ogen aanzien dat we op alle fronten de mindere waren. Als het zelfvertrouwen van de spelers vergeleken wordt met graden celsius dan zou dit een Elfstedentocht betekenen. Ruststand 5-0.
In de rust de lastige taak om de koppen bij elkaar te steken, want we voetbalden alsof we voor het eerst met elkaar speelden.
In de tweede helft ging het ietsjes beter, toch bleef het lastig een vuist te maken. Klompstra, Nauta en de Roo kregen enkele kansjes maar de keeper aan de overzijde wou niet meewerken aan een herrijzenis uit de as. Toen als klap op de vuurpijl ook nog van IJs tot tweemaal toe werd getorpedeerd in zijn rug, moest hij zienderogen het veld verlaten. Omdat alle wissels waren toegepast en Tuinier niet speelgerechtigd was, werd er even in de blauwe ogen van Dedmer Sipma gekeken. De topscoorder aller tijden van MKV 3 besefte zich echter dat het kwaad al was geschiedt en wuifde het gebaar met veel dédain weg. Het vereenzelvigen van een dergelijk fiasco met zijn persoon zou voor de hautaine Sipma een smet zijn op zijn roemruchte carrière zijn. Toen even later ook Vos nog licht geblesseerd uitviel speelden we even met 9 man, hij maakte nog wel zijn rentree maar bleek nog niet helemaal okselfris. Door de numerieke minderheid en ons zwakke spel van vandaag liep ONB nog uit naar een comfortabele 7-0.
Met het schaamrood op de kaken vertrokken wij richting de box om daar onze zonden van ons af te spoelen. Zo nooit meer waren de eerste gedachten, we speelden vandaag als los zand, we zijn verschrikkelijk de boot ingegaan terwijl we niet eens tegen een eilandclub speelden. ‘Dit MKV moet minimaal in de 2e klasse spelen' aldus een ontgoochelde Peter Petersohn. We moeten de laatste wedstrijden er alles aan doen om die vurige wens van ons allen waar te maken en scheidend trainer Petersohn een passend afscheid te geven na zijn jarenlange arbeid voor de club. Na een poosje bezinning werd het ijs gebroken door Ian Verboom: ‘twee wijze mannen uit het verleden vertelden mij het volgende: altijd blijven lachen'
Dennis Flisijn