0 - 4Heren 3 - CAB3
De kogel is door de kerk dacht men vrijdagavond, Dedmer Sipma zou worden klaargestoomd voor de wedstrijd van afgelopen zondag. Witte rook herrees boven sportpark Nij-elan toen Dedmer ook daadwerkelijk acte de présence gaf en het groene licht kreeg van zijn fysiotherapeut om maximaal een helft mee te kunnen spelen. Toen de rook enigszins wegtrok was de huivering echter van de gezichten van de spelers af te lezen bij het zien van de gedaante die meestal wordt gezien als -minst graag geziene gast- bij voetbalclubs. Deze verschijning doemt meestal op bij clubs die in de kelder van de competitie bivakkeren. Het was, jawél, het degradatiespook. Toen deze schim zich naar de spelersgroep bewoog, werd eindelijk duidelijk met wie we te doen hadden: Emiel Rodenburg.
En dus was leider Frank Bons gerejouisseerd met het feit dat de ziekenboeg weer aardig leeg begint te stromen bij MKV 3.
Met deze verheugde stemming vertrokken wij richting de box om ons in het rood-witte tenue te hullen. Deze stemming sloeg echter om in opgelaten toen Richard van Gelderen de spelersgroep kennis liet maken met zijn lichaamsgassen alvorens zich zelf voor te stellen. Al gauw werd duidelijk wie we hier voor ons hadden. Richard is de speler die de dienst uit maakt bij MKV 4 en werd op invitatie van Frank Bons uitgenodigd om mee te spelen met het 3de elftal om te bekijken of hij misschien hogerop kon voetballen. De verhoudingen in de box stonden enigszins op scherp, want met de terugkeer van de twee bovengenoemde vedetten deed Flisijn een stapje terug en stelde zich vulnerabel op: ‘Ik speel in dienst van Dedmer, aldus de alomgeprezen columnist, wiens wedstrijdverslagen meestal worden gebruikt om een knuppel in het hoenderhok te gooien. Een ander tafereel wat zorgde voor gefronste wenkbrauwen was toen leider Frank Bons op de knieën ging voor Wouter Hooghiemstra. Néé, het ging hier niet om een huwelijksaanzoek. Bons promoveerde Hooghiemstra tot aanvoerder en hij deed dit op uiterst formele wijze door hem eigenhandig om de spierballen van Hooghiemstra te trekken. Hiermee werd Hooghiemstra met zijn weelderige bos krullen de Swinkels van MKV 3. De vergelijking met Willem 2 is wat dat betreft treffend als je in ogenschouw neemt de karrenvracht aan ongeluk waar MKV 3 dit seizoen mee wordt geconfronteerd.
Nu ga ik over naar het moment suprême, in dit geval denken de meesten spelers van het derde nu: gaan we meteen naar de derde helft!? Nee, voor mij als purist onder de voetballers is dit nog steeds de wedstrijd an sich. De omstandigheden waren perfect, het zonnetje scheen en de grasmat lag er goed bij. Zelfs ‘Mister MKV’ Paul Sloot had een ochtend vrij gemaakt om aanwezig te zijn op het geïmproviseerde terras van MKV waar hij zijn ogen tegoed deed aan een schouwspel vol passie, strijd en beleving.
In de openingsfase van het duel gingen beide ploegen gelijk op. De eerste grote kans was voor MKV: Rene Rozema snelde langs 2 verdedigers en zette goed voor, Rodenburg kwam weliswaar een teenlengte te kort, maar de toon was gezet. Op uiterst onbeholpen wijze kwamen we echter op achterstand. Een kolderiek moment in eigen zestien en niet kordaat ingrijpen van de Vries betekende dat de lange linksvoor van CAB -die over een uitschuifbaar been beschikte- wel zijn teen tegen de bal kon planten en enigszins fortuinlijk de bal kon binnen prikken: 0-1. MKV drong vervolgens aan om de gelijkmaker te forceren. Een positieve rol was hier weggelegd voor Frans de Vries. Met zijn loopvermogen langs de zijlijn en goede combinaties met van Gelderen was hij een voortdurende plaag voor CAB. De spelers van CAB reageerden geagiteerd met voortdurend aanmerkingen op de leiding.
In de rust hadden we het aanvalsplan voor de tweede helft geformuleerd en ons van het nodige zelfvertrouwen voorzien: van deze tegenstander hoeven we niet verliezen.
In de tweede helft ging MKV tierig op zoek naar de gelijkmaker. Het is geen haute nouveauté als ik nu vertel dat als je in de aanval bent er achterin meer ruimtes ontstaan. CAB maakte –zoals meer ploegen dit seizoen- dankbaar gebruik van de geboden ruimtes en kwam tegen de verhoudingen in op 0-2. Franks Bons greep met ferme hand in: hij verloste zichzelf uit zijn lijden ten faveure van Dedmer Sipma. Onder begeleiding van een hels fluitconcert betrad Dedmer de krijtlijnen. Het fluitconcert was enigszins te wijten aan mijn eerdere columns waar ik Dedmer neerzette als een zelfingenomen met sterallures doorspekte kwal. De paradox was terdege dat we Dedmer uitermate goed konden gebruiken om nog terug te keren in de wedstrijd. Het duurde ook niet lang voordat de menigte en de spelers Dedmer weer in de harten sloot. De andere wissel was Rutmer voor de moegestreden, met rode wangetjes bedekte Rodenburg. Het mocht niet baten, CAB met vele routiniers in de gelederen speelde de wedstrijd ordentelijk uit en kwam nog tot een geflatteerde 0-4.
Zo keren we eigenlijk weer terug naar de status quo: namelijk de situatie dat we menen elke wedstrijd niet de mindere te zijn van een opponent maar we toch telkens weer de bietenbrug opgaan. En zo ging ook deze wedstrijd als nachtkaars uit en keerden we murw geslagen terug naar box waar we ons opmaakten voor de derde helft, die overigens wel met verve werd gewonnen door ons aller MKV.
Dennis Flisijn